Freeriders.nl

Deel twee door de Sheriff:

Ja iets meer dan 600 kilometer naar de Noordkaap, dat was mijn gokje.Het kon
ook makkelijk 1000km zijn.
Ondanks de kaart hadden we dus eigenlijk geen idee waar we ons precies
bevonden. Het enige wat we winsten dat we op de grens van Noorwegen en
Finland stonden in de middle of fucking nowhere..
De afgelopen dagen waren raar heel raar. We hadden we idee dat we al 6 of 7
dagen onderweg( in Finland) waren.
In werkelijkheid waren we pas drie dagen in Finland. Als het niet meer
donker wordt raak je alle besef van tijd kwijt. Ik weet het niet meer
precies. Het gaat erom dat je geniet, en dat hebben we met volle teugen
gedaan!

Een dag eerder waren we nog in Romanevni geweest, een beste aardige stad op
de poolcirkel waar de mens zich nog uitstekend kan vermaken met kansloze en
daarbij zeer slechte jonglerende straat artiesten.
Na een min. of 10 naar het podium te hebben gestaard met een kerel die een
handstand probeerde te maken vond ik het wel weer mooi geweest.
Gelukkig begon het te regenen dus het werd weer tijd om op de motor te
stappen. Weg hier!
Ik ben hier om te rijden en verder niet.
Na een kilometer of 40 klaarde het weer op en de felle zon kwam ons een hart
onder de riem steken.
Niet dat het hielp want het was maar een graadje of 10.

De rit naar het hoge noorden was adembenemend.
De groene bossen verdwenen als sneeuw voor de zon en gingen vrij snel over
in een soort toendra achtige omgeving.
Het was duidelijk dat we de afgelopen 300km een stuk in hoogte waren
geklommen. Het werd onderweg rap veel kouder. Ik schat een graad 3 á 4 boven
nul.
De enorme leegte met hier en daar een veldje met sneeuw maakte het plaatje
compleet.
Toen we de motoren aan de kant stil zetten was er niets helemaal niets, geen
mensen, geen vogels, geen rendier, niets. Alleen de toendra, het geluid van
de ijskoude poolwind en twee bikers. Mijn adem stokte even, met recht toch
maar even heel hard porno! geroepen, daarna was het weer ijzig stil, Wij,
motorfietsen, natuur, verder niets. Dit is heel intens!
Ik wordt er nu nog stil van als ik er aan denk.
Dit is de rauwe natuur zoals het ooit bedoeld is.
Deze hoogvlaktes zijn echt heel bijzonder. Het is een heel speciale ervaring
als je daar moederziel alleen staat. Het licht was hier zo anders dan bij
ons thuis, de zon stond hier zeer hoog boven in de hemel en de heldere lucht
had een hele ongewone bijna spook achtige blauwe/witte kleur. Het deed
gewoon pijn aan je ogen van de schoonheid.
Hiervoor was ik gekomen, We zijn dan nog niet op de noordkaap maar dit is
echt onbeschrijfelijk mooi.
Als ik hier terplekke dood neer zou vallen zou het perfect zijn.
Net zoals alle mooie uitzichten en gevoelens moet het zelf gezien en gevoeld
hebben anders geloof je het nooit.
Ondanks de snijdende ijskoude poolwind kreeg ik het er warm van.
En wat het dood gaan betreft, we hadden ons einddoel nog niet bereikt dus
dat moest ook nog even wachten.
We reden eigenlijk maar wat en eigenlijk nergens specifiek naar toe. Het
einddoel was ongeveer die kant op en wanneer we daar dan aan zouden komen
was niet belangrijk.

We stonden ondertussen dus op, een door god en alleman verlate, grenspost
welke bestond uit een bord welkom in Noorwegen en verder niets. Tussen de
kogelgaten door kon je dat nog net ontcijferen.
En nu.. Doorrijden, genieten en weer gewoon doorrijden totdat we er bij
neervallen, daar was geen overleg voor nodig.
De Bootsman en ik rijden al zo lang samen dat we alleen elkaar maar aan
hoeven kijken om te zien hoe de vlag ervoor staat.
De vlag hing in top vol in de wind, ik denk, nee ik weet zeker, dat het goed
is.
Af en toe eens links en af en toe eens naar rechts. (Zonder zo’n kut kaart
is het leven een stuk makkelijker red.)
Op en gegeven ogenblik zagen we een bord met: Alta 150km. Aangezien ons dat
erg bekent voorkwam en onder het mom van ongeveer die kant op zijn we daar
maar naar toe gereden. Of het in de goede richting was wisten we niet
precies maar je bent op vakantie dus maakt dat allemaal niet zo heel erg
veel uit. Via allerlei geweldige klap weggetjes, vol met grind en gravel,
waar de snelheid regelmatig weer veel te hoog was kwamen we in het dorpje
aan.

Er was helemaal niemand maar ook helemaal niemand te bekennen echt compleet
uitgestorven.
Als eerste zijn we naar de lokale brandstof boer gereden omdat ik
ondertussen echt op de laatste benzine dampen aan het rijden was. Gelukkig
was deze open. Onder het genot van een lauwe braadworst en iets wat op
drinken moest lijken werd er maar besloten om eens een camping op te zoeken
en uit te vinden waar we ongeveer precies waren.
Na een kort rondje van volg de borden camping door het dorp kwamen we op en
bijna lege camping aan. Lekker rustig dus.
Helaas was de toko gesloten. Wel vreemd op dit tijd stip van de dag het is
tenslotte half drie. Na een minuutje of wat kwam er en dame op ons af.
Klaarblijkelijk de eigenaresse van deze camping. Na wat beleeft heden te
hebben uitgewisseld besloten we om ons zelf maar eens te verwenen met een
blokhut. We hadden toch wel een redelijk end gereden we roken niet meer naar
bloemen en het was ook redelijk fris, de themometer op de hut gaf +1C aan.
De bootsman stond het bevroren snot van zijn neus af te bikken.
En met de baard van de sheriff kon je ook een raam in gooien, die was
ondertussen ook stijf bevroren van het snot.
De dame gaf ons de sleutel en als we ons zelf wilde scheren en douchen dat
dat geen probleem was.
Ze zou alvast de verwarming in de badruimtes aan zetten zodat we niet in de
kou hoefde te staan.
Voor het zetten van thee of het klaar maken van eten konden we de keuken
gebruiken, daar stond ook een tv mochten we daar behoefde aan hebben. Kijk
dat is pas service. Daarna wenste ze ons een goede nacht.
Dat laatste begrepen we pas toen de damevroeg waar we zo laat vandaan
kwamen.
Ze zei dat het nu al half drie ’s nachts was en dat zo nooit zo laat gasten
binnen krijgt.
Vandaar de enorme leegte in het dorp en een wazig blik van de pomp bediende.
Iedereen lag natuurlijk lekker te knorren, alhoewel er verderop een aannemer
dakpannen aan het leggen was en een oudere vrouw haar stoepje stond te
vegen.
Raar volk hier. Of zijn wij hier de vreemdelingen, ik denk het wel.
Toen we vertelde dat we uit Nederland kwamen straalde het ongeloof van haar
gezicht.
Maar goed. Het was tijd om ontdooien onder de douche en een goede
scheerbeurt, daarna een kop thee met een hardkeks en dan maar naar bed.
Na wat kort rekenwerk hadden we vandaag zo’n 18 uur in de vries kou op de
motor gezeten en toch nog , via geweldig mooi alle binnen en buiten
weggetjes, zo’n 900km afgelegd. Toch vreemd dat ik het niet echt koud heb
gehad en het enige wat ik onder mijn motorpak aan heb is een t-shirt en een
dunne spijkerbroek.

Wat ik al zei als het licht is kun je rijden en vooral van het uitzicht
genieten, dat betekent hier dus dat je 24 uur per dag kunt rijden, genieten
en alle besef van tijd en ruimte kwijt kunt raken. Dat laatste zal nog vaak
voorkomen…..

Deel drie: Als je denk dat je al veel hebt meegemaakt: De hel en de kou van
de Nordkapp. Binnen kort.

de Sheriff