Freeriders.nl

Deel 1, door de Bootsman.

Tja, wat doe je als je heel Europa zo’n beetje wel hebt gezien?
Dan ga je naar die stukjes Europa waar je nog nooit bent geweest.

Al vanaf mijn 17e jaar kom ik regelmatig op feestjes en verjaardagen waar ook andere motorrijders / bikers komen.
Naarmate de avond vordert en de drank op begint te raken worden de verhalen over de motorervaringen steeds fantastischer.
Iedereen doet natuurlijk vrolijk mee.
Op zo’n feestje, ik moet net 18 zijn geweest, werden er stoere verhalen verteld door ervaren bikers die al veel hadden gezien.
Ik was nog niet eens droog achter de oren (en nog steeds niet, ik hou meer van nat)
dus ik luisterde graag naar de verhalen over Alpen en Pyreneen, Spanje en Frankrijk en had daar niets,
maar dan ook helemaal niets aan toe te voegen.
Niemand wilde voor elkaar onderdoen en iedereen praatte door elkaar heen.
Tijdens een rondje ‘waar bij jij al geweest’ was er iemand die riep “De Noordkaap”.
…………….en toen was het even stil.
De andere bikers waren diep onder de indruk.
Ikzelf snapte hier geen moer van (gebeurt wel vaker, heb er pillen voor).
De betreffende persoon gaf aan dat het eigenlijk helemaal niet ver en koud was, dus waarom werd en dan zoveel respect ‘ge-payed’.
Gewoon een kwestie van op de motor stappen en op pad gaan.
De kortste route is zo’n 9.000 kilometer en dat is in je twee weken vakantie in de zomer goed te doen.
Ik had net mijn rijbewijs en was niet verder gekomen dan een retourtje Haarlem-Amsterdam.
Dat vond ik toen al een heel eind, maar wat moet je je hierbij voorstellen, 9.000 kilometer in twee of drie weken? Geen idee.
Naarmate ik meer motor ervaring kreeg, ik ging ieder jaar op vakantie op de motor, snapte ik wat meer van het begrip afstand.
Op de motor toch weer heel anders dan in de auto.
Het Noordkaap verhaal dook door de jaren steeds weer op en ook ik kreeg steeds meer respect voor de mensen die dit kunstje geflikt hadden.

Totdat de reisbestemmingen in het nabije Europa een beetje op beginnen te raken en dan moet je wat.
In de kroeg na enige bieren en niet gehinderd door enige voorkennis besloten we binnen een minuut of twee dat het er nu maar eens van komen moest.
De Sheriff en de Bootsman gaan naar de Noordkaap.

Plannen maken
Enige weken later en in een minder beschonken toestand besloten we plannen te maken.
Om op de motor naar de Noordkaap te kunnen is een motor vereist.
Ik was op dat moment al bijna een half jaar motorloos.
Ik moest eerst maar eens een fiets kopen. Het werd de Honda VT 1100, te bezichtigen op de parkeerplaats van de website.
Bij het bespreken van de route besloten we om niet de kortste route te nemen.
Als je dan toch op pad bent, kun je beter zorgen dat je ook nog wat te zien krijgt.
We zouden via Duitsland/Finland heen rijden en dan via Noorwegen, Zweden en Denemarken terug.
Bij elkaar schatte we het op ongeveer 12.000 kilometer.
Aangezien de Sheriff niet meer dan drie weken vrij kon krijgen van zijn werk betekende dit gemiddeld 570 kilometer per dag.
Omdat je niet alleen maar wilt motorrijden las je af en toe een rustdag in en kom je al snel op 700 kilometer per dag met drie of vier dagen niet motorrijden.
Je weet niet waar je aan begint maar goed, het is wel een leuke uitdaging. In het slechtst geval bel je drie weken na vertrek je werk op: “Ik zit nu op de Noordkaap dus ik ben morgen iets later op mijn werk, een week of drie later. . . . ‘

De eerste etappe
We besloten via de autobahn richting Rostock / voormalig Oost-Duitsland te trekken.
Hier vandaan gaat er een boot die je in een paar uurtjes (een nacht en een dag) via Tallin naar Helsinki brengt.
Deze boot vaart ’s nachts dus maak je kilometers terwijl je slaapt, een bijkomend voordeel.

De eerste dag zijn we rustig in de loop van de ochtend vertrokken uit Haarlem.
Bij elke trip besluiten we vroeg weg te gaan wat eigenlijk nooit echt goed lukt,
we zijn niet van die ochtend mensen en de avond voor vertrek belanden we vaak in de kroeg.
Halverwege Duitsland hebben we om een uurtje of 11 in de avond een camping gezocht.
Deze was weliswaar al gesloten maar als je dat negeert kon je er toch gewoon kamperen.

De dag erna weer uren op de saaie wegen van het Duitse tot aan Rostock.
We moesten er rond het avondeten zijn en dat lukte prima. De eerste 1000+ kilometer zat erop.
De boot was overvol en we waren blij dat we ruim op tijd een kamer in dit drijvende ‘cockroach inn’ hadden geboekt.
Fiets erop, spullen in de hut en naar de bar . . . de vakantie was begonnen.
Over de bootreis kan ik heel kort zijn, een beschrijving van 8 letters is voldoende: veel bier.

Finland
Eenmaal van de brakheid bijgekomen werd het tijd om te landen met dit vaartuig.
Dat duurt dan altijd langer dan verwacht en we konden pas laat in de middag voet zetten op Finse bodem.
In Helsinki was gelukkig echt bijna helemaal totaal niets te beleven.
Het was midzomernacht en de stad was leeggelopen.
Iedereen zat op het ‘platte land’ en was zich aan het bezatten.
Geen idee waarom dit op deze dag zo belangrijk is, zal wel traditie zijn.
Later bleek dat Finnen altijd wel een excuus hebben om vreselijk dronken te worden.
Het hele land lijkt te bestaan uit bikers, die doorgaans dit zelfde gedrag vertonen.
Goede reden om ons ook naar dit platteland te begeven,
nog even snel een paar honderd kilometer op de klok zetten voor het slapen gaan.
Rond half één ’s nachts begon de zon irritant laag aan de hemel te staan.
De regen die zo nu en dan viel had de nare gewoonte niet op het warme wegdek te blijven liggen maar spontaan te gaan ‘opdampen’ (bij gebrek aan een beter woord).
Je ziet geen flikker maar wat je wel ziet is dan wel weer mooi.
De trollen vliegen je om de oren in dit licht en allerlei ander sprookjesgepeupel was ook van de partij,
dwaallichten, witte wieven, brulapen enzovoort.
Voordat we echt rare dingen gaan zien besluiten we een camping op te zoeken.
Die zullen dan wel dicht zijn maar dat truckje met dat negeren zal hier waarschijnlijk net zo goed werken als in Duitsland, misschien zelfs beter.
Ehhh……niet dus. Alle campings waren afgeladen vol met dronken Finnen, kampvuren, tenten en meer dronken Finnen. Hier zaten dus al die lui uit Helsinki.
Geen paniek, gewoon net zo lang doorrijden tot je zover van Helsinki verwijdert bent dat het vanzelf rustiger wordt.
Even waren we bang dat we tot de Noordkaap zelf moesten doorrijden maar een uurtje later vonden we toch een camping waar misschien nog een plekje vrij kon zijn.
Al die bezopen Finnen hadden ons dorstig gemaakt dus het werd tijd om ons kamp op te slaan.
Bij de slagboom aangekomen kwam de stevig bezopen portier ons vertellen dat we weg moesten gaan en dat het vol was.
Een andere, eveneens bezopen Fin, kwam tegelijkertijd de slagboom opendoen voor ons en vertelde ons waar de dichtstbijzijnde biertap was.
Dat negeren pasten we nu toe op de eerste Fin en vriendelijk lachend en met een gezicht van ‘ik niet begrijp, ik buitenlander zijn’ rolden we het terrein op.
Finnen zijn doorgaans een heel erg saai volkje.
Omdat er echt totaal niets te doen is in Finland wat voor een verwende randstedeling nog de moeite waard is, maken de Finnen dan ook echt helemaal niets mee.
Het enige wat ze hebben is natuur, veel natuur.
Zoals de Sheriff zegt, natuur is zonde van de ruimte…..tja, daar heeft deze jongen niets aan toe te voegen.
De twee Bikers From Holland waren (blijkbaar) een bezienswaardigheid in al die treurige saaiheid.
Na een stuk of wat bieren begonnen we onszelf ook als bezienswaardigheid te gaan zien en dat was dus ook meteen het sein om de tent op te gaan zetten nu we hier nog toe in staat waren.
Tenten opzetten lijkt in de verte wel wat op werk en dus maakt dit dorstig,
zelfs al is het maar één tent zoals in ons geval.
Gelukkig werden we uitgenodigd door een groep mensen die je doorgaans ‘jongenlui’ zou noemen.
De ene helft was straal bezopen, de andere helft was vrouw, dus dan maakt dit niet zo uit.
Het was inmiddels drie uur in de ochtend.

Midzomernacht feestjes
We wisten van de verhalen dat drank nogal duur is in Scandinavie (het klopt!) dus we hadden voor een goede voorraad sterke drank het land binnengesmokkeld.
Dit werd verwelkomd door een luid gejuich en geschreeuw van de Finse heren en met kussen en bloemen door de dames (ik was al redelijk ver heen dus dat laatste kan ik me ook hebben ingebeeld).
Onze gulheid werd beloond door de Finnen die met allerlei flessen kwamen aanzetten, met en zonder label.
Wat het nu precies was, dat hebben we niet kunnen achterhalen.
Dat het niet helemaal legaal en in een winkel was gekocht werd echter wel duidelijk.
Het smaakte allemaal naar thinner en je werd er net zo dronken van, best goed spul dus.
Herhaaldelijk kregen we het aanbod om naar de Finse sauna te gaan.
Het was inmiddels vier uur en het aanbod kwam alleen van de heren. Hmmm, doe maar niet dus. . .
Terwijl de Bootsman een Fins meisje ‘met een verhaal’ aan het versieren was,
deed de sheriff een poging bij een andere dame die er aangenaam ‘Fins’ uitzag.
Ze bleek kort van stof en diep van inzicht, precies goed voor de sheriff dus.
De Bootsman maakte totaal geen kans omdat de dame in kwestie alleen haar verhaal wilde vertellen terwijl de bootsman met hele andere gedachten rondliep.
De sheriff leek meer succes te hebben (hoe doet die gozer dat toch? De grootste klootzakken krijgen altijd de leukste meisjes, doe er dus je voordeel mee damens en heren!).
Het werd bijna intiem en toen werd er ingegrepen van hoger hand, ongeveer twee meter hoog.
Een viking van twee bij twee met als hobby het beruchte ‘arrenslee met rendier werpen’ legde een hand op de schouder van de Sheriff en het spel was op de wagen.
“Wat doe jij met mijn vriendin” zal de Fin gemompeld hebben.
Hij had evengoed kunnen zeggen ‘weet u op welk perron de trein naar Scherpenzeel vertrekt?’ of ‘wat een leuke bloemetjesjurk, nieuw?”.
Ik spreek de taal niet dus wie zal het zeggen. Bootsman, vaker met dit bijltje moeten hakken, had inmiddels zijn jas dicht geritst en de bokbeugel uit de motorlaars gepakt, maar het bleek niet nodig.
De Sheriff gromde, de Fin gromde, de dame gromde en een seconde later verlieten ze het terrein, zonder nog een woord te zeggen. De Sheriff haalde zijn schouders op om toch iets te doen en besloot nog maar een sigaar bij de Bootsman te bietsen in de hoop deze hiermee een beetje te kalmeren.
De rest van de avond werd luid Finse volksmuziek gespeeld met de dichtstbijzijnde autoradio en er werd vrolijk meegezongen.
Zelfs wij zongen mee, iedereen had het gekund. Het maakt niet uit wat je zingt, áls je maar zingt.
Ook leerden we er een paar Finse woorden die volgens ons gezelschap passend zijn als je wordt aangehouden door een politie ambtenaar. Een gezellige boel dus.
Rond half 6 merkte ik dat ik half over een boomstam heen lag terwijl een stuk of 3 trollen gezellig mijn rechter laars aan het uittrekken waren.
Ze hadden er zichtbaar lol in dus ik liet ze maar begaan.
Gezien mijn dronkenschap was het nu mijn beurt om te grommen waarna ik om me heen keek.
Het feest liep op zijn einde en de vrouw met het verhaal (gelukkig weer compleet vergeten dankzij de drank) was in geen velden of wegen te bekennen.
Ik had haar vast beledigd, daar ben ik doorgaans erg goed in, zeker in beschonken toestand.
Eén van mijn betere kwaliteiten en ik ben er trost op.
Ik besloot dat het in de slaapzaal toch lekkerder slaapt,
liet mijn fles drank voor wat ie was, zei gedag tegen niemand in het bijzonder en vertrok.
Bij de eerste tent aangekomen bedacht ik me dat de slaapzaal te ver lopen was en kroop in de tent.
Een naar benzine en drank stinkende Sheriff lag te knorren in de tent.
Hij had onze slaapzaal ook niet kunnen vinden, blijkbaar.

Maar weer op pad
De ochtend erna kwamen we er achter dat er een kudde rendieren over de tent was gelopen.
Niets van gemerkt gelukkig. De hoefafdrukken stonden in mijn voorhoofd dus dat zou mijn hoofdpijn verklaren.
De tentstokken waren ook niet meer helemaal recht, maar wat maakt het uit, ik had de tent pas twee weken geleden gekocht.
Gelukkig had ik mijn kleren nog aan dus ik kon zo naar een kopje thee kruipen die de Sheriff aan het brouwen was van regenwater en brandnetels. Misschien was hij ook brak en had hij geen zin gehad om naar de kraan te lopen. Aangezien hij nergens op reageerde en het eerste uur weigerde te spreken, zullen we het nooit weten. Een klein uur na het opstaan waren we weer op pad. Het was inmiddels al weer uren licht en bij het oprijden van de openbare weg reden we bijna een paar joggers dood. Helaas misten we deze net door onze verbazing zulke sportievelingen aan te treffen in het midden van niets.
We besloten dat alle onzin nu echt afgelopen moest zijn en besloten ook voorlopig niet af te stappen behalve om te tanken. We hadden geen vaste route. We wisten dat we naar het noorden moesten, verder deden we maar wat. Je komt dan doorgaans de leukste dingen tegen. In ons geval alleen maar natuur. Uren later stopte we bij een watertje aan een camping (of was het bij een camping aan een watertje?). Het bleek de Oostzee te zijn (het watertje, niet de camping). Het deed een beetje denken aan Zandvoort, alleen dan lekker rustig en zonder Duitsers die kuilen graven, irritante luid schreeuwende Amsterdammers en mooie vrouwen. Bij nader inzien leek het eigenlijk in helemaal niets op Zandvoort, er waren zelfs geen vrouwen, laat staan leuke vrouwen. We waren nu op 100 kilometer van de poolcirkel en echt donker worden deed het niet. Ik had geen klokje bij me (ik had pas een fiets gekocht dus dat kon net niet meer van mijn zakgeld af) en alle besef van tijd raakte verloren. Je bent op vakantie dus wat maakt het uit hoe laat het is.
De volgende dag besloten we het kerstmisdorp dat vlak in de buurt lag rechts te laten liggen.
Ik heb altijd meer op gehad met de Sint en die rendieren stinken behoorlijk.
Enge ziektes ook en je hebt zo maar een SOA van zo’n elf of trol.
Die doen er niet moeilijk over om van je ster een rondje te maken, als je net even de andere kant opkijkt.
De sheriff was ook lekker aan het knallen dus die vond het allemaal prima als het maar iets met motorrijden te maken had.
Na een uurtje of 12 sturen had ik zin in een kopje thee.
Bij gebrek aan een cafetaria (of water en brandnetels) besloten we ergens ons kampje op te slaan.
Geen idee hoe laat het was. Na 6 uur slapen gingen we er weer vandoor.
Het werd ondertussen totaal niet meer donker, ook niet een beetje.
Het donkerste moment van de dag was een waterig zonnetje wat wij kennen van rond 4 uur in de middag op een heldere najaarsdag.
We reden continue tussen de oerbossen en verbaasden ons dat we nog geen rendieren hadden gezien.
Natuurlijk zagen we 5 minuten later ons eerste wilde rendier, al was het maar om dit verhaal kloppend te maken.
Van de herrie van de motorfietsen waren ze een klein beetje heel erg onwijs geschrokken.
Open uitlaten zijn toch iets moois. Wij snel van de fiets af springen, erachteraan hollen en foto’s maken.
Zoals veel zaken (behalve bier en vrouwen, ja, in die volgorde) gaan die beesten vervelen.
Heb je er één gezien, dan heb je ze allemaal gezien.
Die kolere beesten rennen gewoon de weg over, ook als je er aan komt rijden met een gangetje van 140.
Dit zorgde voor wat spannende momenten.
Gezien de saaiheid van de lange wegen met of zonder niets, een aangename afwisseling die spannende momenten.

De verkeersboetes schijnen fors te zijn.
Vooral het te hard rijden word zwaar beboet.
Wij leerden echter van de Finnen een paar dagen geleden passende woorden om de politieambtenaar vriendelijk te begroeten en maakten ons er dus geen zorgen over.

De omgeving was redelijk vlak geweest tot nu toe.
Opeens ging het behoorlijk omhoog en passeerden we een verlaten grenspost.
Nog verder omhoog en ineens stonden we in een open landschap met verre uitzichten.
De temperatuur was ook plotseling met 8 graden gedaald.
Het was een verademing na vele kilometers tegen bos aangekeken te hebben en het uitkafferen van rendieren.
We waren in Noorwegen aangekomen, althans,
zo beloofde ons een bord langs de weg wat nauwelijks leesbaar was vanwege de vele kogelgaten.
We waren nu 6 dagen onderweg en schoten dus lekker op, nog maar ehhh…….
even op de kaart kijken………..1000 kilometer naar de Noordkaap.
Een trol kan de was doen (alleen de sokken mensen, alleen de sokken!!!)

In de volgende editie: Noorwegen door de Sheriff